عيد خود مصدرى است مانند عود به معناى بازگشتن و به همين مناسبت، سالگردها و يادبودها را (عيد) گويند. البته، اين نامگذارى به يادبودهاى خوش وتوام با شادمانى اختصاص دارد. (عيد) روزى است كه در آن سود و منفعتى به دست بيايد و در شرع مقدس اسلام، روزهاى اضحى و فطر عيد ناميده مى شوند. كه در عيد اضحى قرباني، و در عيد فطر زكات فطره مطرح است. نيز مى توان گفت، عيد آن روزى است كه در آن نماز ويژه اى برگزار كنند، يا روزى است كه مجمعى در آن فراهم آيد، و يا آنكه عيد روزى است كه خلق از ماتم به شادمانى (عود) كنند، يا روزى است كه زندانيان را از زندان رها كنند، و يا كودكان را از مكتب بيرون فرستند، يا روزى است كه تفاوتى ميان درويش و توانگر نباشد، يا آنكه (عيد) روز شريف و ارجمندى مى تواند باشد. از آيه (مائده) استفاده مى شود كه حضرت عيسى و مسيح روز نزول مائده را كه سالروز وقوع يك معجره الهى در تاريخ است براى همه انسان ها (عيد) قرار داده است، تا اين روز آيت و حجتى از جانب خداوند براى مردمان در تمامى اعصار بوده باشد و به ميمنت اين پديده پر بركت همه ساله شادمانى و خجستگى آن روز تكرار گردد. از آنجا كه (مائده) به معناى خوان پر نعمت، تنها دوبار در سوره مائده آمده است، مى توان گفت نزول رزق از آسمان به درخواست حضرت عيسى مسيح (ع) ويژگى خاصى داشته است كه به خاطر آن عنوان (مائده) را به خود گرفته است.راغب اصفهانى مى گويد: مائده طبق و خوانى است كه در آن طعام باشد كه هم به آن طبق و هم به طعام مائده گفته مى شود.بنابراين، عيد در اين آيه اشاره دارد به نزول يك بركت آسمانى در پوشش طبق يا طبق هايى از طعام و خوردنى كه مى تواند تكرار و بازگشت آن روز نيز همان بركات را به همراه داشته باشد و از اين جهت، آيت و حجتى ديگر از جانب خداوند متعال براى انسان ها و فرصتى ديگر براى ايجاد ارتباط با خدا و ذكر و ياد او در دل ها و زبان ها بوده باشد.

منبع:آریاییان